Vloeken in de synagoge | Van slachtoffer tot dader
Waarschijnlijk hebben velen onder jullie de Amerikaanse reeks The Corridors of Power (Canvas) gezien. Een kijk vanuit de Amerikaanse politiek, maar die wel goed duidelijk maakt hoe machthebbers en hun raadgevers, vaak grondig afwegen of ze zullen tussenkomen bij misdaden tegen de menselijkheid en/of genocide elders in de wereld, en, als ze tussenkomen wat daarvan de gevolgen op langere termijn kunnen zijn. Beklijvend waren de afleveringen in verband met de misdaden tegen de menselijkheid begaan door dictator Assad in Syrië. Die misdaden en de gevolgen ervan waren – als vergelijking kan en mag – nog een graad erger dan de onnoemelijke misdaden die Israël in Gaza aanricht. In Syrië ging het om de eigen burgers, werden ook chemische wapens ingezet, enz... Dergelijke vergelijking praat natuurlijk niets goed, maar zegt wel iets over de keiharde houding van wegkijkende politici en landen. Wat de misdaden tegen de menselijkheid van Israël hier en nu betreft en het halsstarrig wegkijken van vrijwel de hele wereld, is het pijnlijk duidelijk dat Israël-vriendje Trump en zijn omgeving de struikelblok zijn
Dit alles werpt mijns inziens de vraag op waarom veel mensen zwaarder tillen aan, meer en in grotere getale protesteren (goed zo!) tegen wat Israël in Gaza aanricht, dan destijds tegen wat Assad in Syrië aanrichtte. Zou het kunnen dat het leed dat vele joden tijdens WO-II te verduren kregen, de tot Holocaust omgedoopte Endlösung, voor groter ongeloof, grotere verontwaardiging over deze misdadige politiek van Israël zorgt, omdat men zoiets niet verwacht van gewezen slachtoffers, terwijl om dezelfde reden machthebbers in vrijwel de hele wereld terugschrikken voor sancties tegen dit gruwelijk Israëlische beleid?
